Marathon Rotterdam voor een MS vrije wereld

Marleen Postma

Opgehaald

1.083
144% bereikt van mijn streefbedrag € 750
Actie is afgesloten Je kunt niet meer doneren

Hoe meer kilometers ik train en hoe dichter de datum 9 april 2017 nadert word ik me steeds bewuster en dankbaarder voor het feit dat ik als MS-patiënt een hele marathon mag gaan lopen. Bij elke nieuwe hardlooproute bedenk ik me dat dit voor zoveel lotgenoten absoluut niet mogelijk is. De vrijheid, het plezier en de voldoening van het bewegen gun ik iedereen maar misschien wel het allermeest alle lotgenoten met MS voor wie bewegen geen vanzelfsprekendheid is. De klachten zijn zo divers en ook het ziektebeloop is onvoorspelbaar en grillig. Omdat de oorzaak van Multiple Sclerose nog steeds niet bekend is en er geen genezend medicijn is gevonden blijft onderzoek noodzakelijk. Omdat dit onderzoek zo verschrikkelijk veel geld kost grijp ik mijn grote uitdaging van het lopen van een hele marathon aan geld in te zamelen voor onderzoek naar MS. Elke euro is van harte welkom!

Breng deze actie extra onder de aandacht met een gave poster. Je kunt zelf de tekst bepalen en de poster vervolgens printen en overal ophangen. Iedereen kan een poster maken voor deze actie dus ook vrienden, familie, collega’s, de mensen uit je sportteam of klasgenoten. Hang de poster op in de supermarkt, bij winkels achter het raam, bij bedrijven of op school. Als je het vriendelijk vraagt en uitlegt waarvoor het is dan is het ophangen van een poster vaak geen probleem.


Bekijk alle

Zondag 9 april 2017 van Coolsingel naar Coolsingel.

11-04-2017 | 16:55 Uur
  Zondag 9 april 2017! De dag dat ik mijzelf maar zeker ook anderen wilde laten zien dat je ondanks MS toch een hele marathon, 42,195 kilometer, kan hardlopen.  Waar veel prikkels of informatie in mijn hoofd mijn energie snel opslurpen kan ik me met een uurtje sporten juist weer opladen. Vol vertrouwen in mijn fysieke gestel heb ik dan ook 4 maand lang gemotiveerd getraind. Naast de looptrainingen bleef het trainen van mijn coördinatie een vast onderdeel. Ja, over mijn eigen voorbereidingen had ik zelf controle maar al die berichten over juist die ene dag een hoge temperatuur kon ik maar moeilijk handelen. De zenuwen beheersten, meer dan me lief was, mijn gedachten.  Door uiteindelijk het gegeven van de warmte te accepteren kwam er zondagmorgen toch een bepaalde rust over mij en mijn strategie was weer op mijn hartslag te lopen i.p.v. snelheid. Met loopmaatje, Henk, afgesproken echt bij elke verzorgingspost te stoppen voor een beker water en sportdrank. Toegezongen door Lee met “You never walk alone” mocht ik tussen 15.500 andere lopers uiteindelijk op de Coolsingel van start. Dat was het eerste kippenvel moment.  De eerste 10 kilometer met zijn drieën gelopen maar Erik moest ons al snel laten gaan. Ik merkte rond de 15 kilometer dat de temperatuur erg snel steeg en ik het lastig vond in mijn ritme te komen. Daarnaast zag ik dat Henk steeds langer bij de verzorgingsposten achterbleef en hij het zwaar had. Het maakte mij onrustig dat juist hij, mijn ervaringsdeskundige, het moeilijk had. Uiteindelijk heb ik denk ik rond de 20 kilometer besloten toch mijn eigen ritme op te pakken en Henk los te laten. Maar oh, wat kreeg ik het zwaar. Bij het stuk industrie voor de Erasmusbrug dacht ik even aan opgeven. Dit kon niet verantwoord zijn! Maar ja, ik wist dat mijn lieve supporters bij de Erasmusbrug zouden staan dus ik moest door. Dat was mijn 2e kippenvel moment waar  loopmaatje Marcel misschien wel mijn redding was! Hij is de hele Erasmusbrug  vol motiverende woorden met mij over gerend. Daarna moest ik het weer alleen doen.  Terwijl ik de drukte van de stad in kwam werd ik boos op mezelf omdat opgeven natuurlijk helemaal geen optie was. Ik was de verplichting aangegaan met alle lieve mensen die de strijd tegen MS steunden. Op de Blaak vond ik de harde muziek in combinatie met alle mensen die me voor de voeten liepen maar irritant. Maar het zien van mijn vriendin Natasja maakte me weer blij. Ik verheugde me op het stuk Kralingse bos waar vast wel wat schaduw was. En ja hoor, hier kreeg ik weer wat ruimte en kon ik mijn eigen snelheid weer pakken. Heerlijk om te merken dat mijn lichaam duidelijk nog reserves had. Na het Kralingse bos de stad weer in. Jammer om te ontdekken dat ik veel energie over had maar het niet meer mogelijk was in te halen. Dan maar gedwee in de stroom mee over de finish!  Volgens mijn eigen horloge had ik 42,58 kilometer gerend in 3.51.00. Trots dat ik het toch maar geflikt had. Een belevenis die ik niet had willen missen!